การตีความ การสรุปใจความสำคัญ จากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย และภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ

ความแตกต่างเชิงโครงสร้างระหว่างภาษาอังกฤษกับภาษาไทย — ภาษาอังกฤษกับภาษาไทยต่างกันทั้งการแสดงประธาน การผันกริยา ลําดับคํา การชี้เฉพาะ และการละส่วนที่เข้าใจจากบริบท การแปลจึงต้องวิเคราะห์หน้าที่ก่อนปรับโครงสร้าง สําหรับโครงพื้นฐาน ภาษาอังกฤษคือมักต้องมี Subject + finite verb ชัด ส่วนภาษาไทยคืออาจละประธาน หรือ กริยาบางส่วนเมื่อบริบทชัด ส่วนผลต่อการแปลคือ EN→TH ละซ้ําได้; TH→EN ต้องเติม Subject หรือ verb ที่มีฐาน สําหรับ Topic–comment ภาษาอังกฤษคือเน้นโครงประธานไวยากรณ์ ส่วนภาษาไทยคือยกหัวเรื่องแล้วให้ความเห็นได้บ่อย ส่วนผลต่อการแปลคือปรับหัวเรื่องไทยเป็น Subject หรือ Object หรือ Prepositional phrase ในอังกฤษ

ประโยคหลัก อนุประโยค และการแบ่งหน่วยความหมาย — ประโยคซับซ้อนต้องเริ่มจากการหาประโยคหลัก กริยาที่รับกาล และประธานของกริยาแต่ละตัว แล้วจึงเชื่อมอนุประโยคกับคํานามหรือข้อความที่อนุประโยคนั้นขยาย สําหรับ Main clause สัญญาณคือมี Subject + finite verb และยืนเป็นใจความหลักได้ ส่วนหน้าที่คือแกนที่ส่วนอื่นขยาย หรือ จํากัด สําหรับ Noun clause สัญญาณคือ that, whether, if, wh-word ส่วนหน้าที่คือเป็นประธาน กรรม หรือส่วนเติมเต็ม สําหรับ Relative clause สัญญาณคือ who, which, that, whose, where, when ส่วนหน้าที่คือขยายคํานามก่อนหน้า ประธาน กริยา กรรม และคําอ้างอิง — ความสัมพันธ์ระหว่างผู้กระทํา การกระทํา และผู้รับผลเป็นแกนของความหมาย คําสรรพนามหรือคําชี้ต้องย้อนกลับไปยังสิ่งที่อ้างถึงได้อย่างชัดเจนและไม่ขัดกับจํานวนหรือบริบท

สําหรับ Subject ประเด็นคือใคร หรือ อะไรทําหรืออยู่ในสภาพนั้น ส่วนลักษณะความคลาดเคลื่อนคือคํานามใกล้กริยาอาจเป็นเพียงส่วนขยาย สําหรับ Finite verb ประเด็นคือกริยาใดรับ Tense หรือ Modal และสอดคล้อง Subject ส่วนลักษณะความคลาดเคลื่อนคือรูป -ing หรือ -ed หรือ infinitive ไม่ใช่ Finite โดยลําพัง กาล ลักษณะของเหตุการณ์ และลําดับเวลา — ภาษาอังกฤษแสดงกาลและลักษณะของเหตุการณ์ผ่านรูปกริยา ส่วนภาษาไทยมักอาศัยคําบอกเวลาและบริบท การถ่ายทอดจึงต้องรักษาลําดับและความสัมพันธ์ของเหตุการณ์มากกว่าจับคู่รูปคํา สําหรับ Present simple ความหมายแกนคือข้อเท็จจริง นิสัย สภาพ หรือเหตุการณ์ตามกําหนด ส่วนแนวถ่ายทอดไทยคือปัจจุบัน หรือ เป็นประจํา หรือ ข้อเท็จจริง โดยไม่ต้องใส่ “กําลัง”

กริยาช่วยและระดับความแน่นอนหรือข้อผูกพัน — กริยาช่วยแสดงความเป็นไปได้ ความสามารถ คําแนะนํา หน้าที่ หรือข้อไม่ควร การเพิ่มหรือลดระดับของกริยาช่วยทําให้สถานะของข้อความเปลี่ยนโดยตรง สําหรับ must ความหมายที่พบบ่อยคือต้อง หรือ จําเป็น หรือข้ออนุมานแน่นสูง ส่วนประเด็นที่ต้องพิจารณาคือ must be อาจหมาย “คงจะ หรือ ต้องเป็น” ไม่ใช่คําสั่ง สําหรับ have to ความหมายที่พบบ่อยคือต้องจากกฎ หรือ สถานการณ์ ส่วนประเด็นที่ต้องพิจารณาคือ Tense เปลี่ยนได้ เช่น had to สําหรับ should ความหมายที่พบบ่อยคือควร ความคาดหมาย หรือข้อแนะนํา ส่วนประเด็นที่ต้องพิจารณาคืออ่อนกว่า must โดยทั่วไป แต่บริบททางกฎหมาย หรือ มาตรฐานต้องดูเฉพาะ

ประโยคกรรตุวาจก ประโยคกรรมวาจก และผู้รับผิดชอบการกระทํา — การเลือกระหว่างกรรตุวาจกกับกรรมวาจกสัมพันธ์กับจุดเน้น ความรับผิดชอบ และความเป็นธรรมชาติของภาษาปลายทาง โดยไม่จําเป็นต้องคงรูปไวยากรณ์เดิมทุกครั้ง สําหรับ Active ใช้เมื่อคือเน้นผู้ทํา หรือ ความรับผิดชอบ ส่วนแนวแปลคือผู้ทํา + กริยา + ผู้รับผล สําหรับ Passive with agent ใช้เมื่อคือเน้นผู้รับผลแต่ยังบอกผู้ทํา ส่วนแนวแปลคืออาจสลับกลับ Active ไทยเพื่อธรรมชาติ สําหรับ Passive no agent ใช้เมื่อคือผู้ทําไม่รู้ ไม่สําคัญ หรือจงใจละ ส่วนแนวแปลคือ“มีการ... หรือ ได้รับ... หรือ ...ถูก...” หรือ Active แบบไม่ระบุผู้ทําตามนัย