ประมวลกฎหมายอาญา

การริบทรัพย์ต้องแยกทรัพย์ที่กฎหมายห้ามมีหรือห้ามใช้โดยตัวมันเอง ทรัพย์ที่ทำหรือมีไว้เป็นความผิด ทรัพย์ที่ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้กระทำความผิด และทรัพย์ที่ได้มาจากการกระทำความผิด ทรัพย์บางกลุ่มศาลต้องริบ ส่วนบางกลุ่มขึ้นอยู่กับดุลพินิจและสิทธิของเจ้าของที่มิได้รู้เห็น หากทรัพย์เป็นของบุคคลภายนอกโดยสุจริต การริบต้องอยู่ในขอบที่กฎหมายกำหนด มิฉะนั้นโทษจะล้ำไปลงแก่ผู้ที่ไม่ได้กระทำผิด ประเด็นสำคัญจึงไม่ใช่เพียงพบทรัพย์ในคดี แต่ต้องพิสูจน์ความเชื่อมโยง วัตถุประสงค์ และฐานะเจ้าของ เมื่อทรัพย์ไม่อาจส่งมอบได้ บทว่าด้วยมูลค่าทดแทนหรือการติดตามทรัพย์ต้องมีฐานเฉพาะ มิใช่สันนิษฐานว่าศาลเรียกสิ่งใดแทนได้เสมอ

วิธีการเพื่อความปลอดภัยต่างจากโทษตรงที่มุ่งป้องกันอันตรายในอนาคตและจัดการความเสี่ยงเฉพาะบุคคล ได้แก่การกักกัน ห้ามเข้าเขตกำหนด เรียกประกันทัณฑ์บน คุมตัวไว้ในสถานพยาบาล และห้ามประกอบอาชีพบางอย่าง การใช้ต้องมีเหตุและระยะเวลาตามกฎหมาย แม้บุคคลอาจไม่ถูกลงโทษในรูปเดียวกับผู้กระทำทั่วไป มาตรการเหล่านี้ยังจำกัดสิทธิ จึงต้องอาศัยคำสั่งของศาลและข้อเท็จจริงที่รองรับ ไม่ใช่ใช้เพราะเห็นว่าบุคคลมีลักษณะไม่น่าไว้วางใจเพียงอย่างเดียว

ศาลกำหนดโทษจากกรอบของฐานความผิดแล้วจึงพิจารณาเหตุเพิ่ม ลด หรือรอการลงโทษ การรอการกำหนดโทษหรือรอการลงโทษเป็นเครื่องมือให้ผู้กระทำอยู่ภายใต้เงื่อนไขคุมความประพฤติ เช่น รายงานตัว ฝึกอบรม บำบัด ชดใช้ หรือทำงานสาธารณประโยชน์ โดยไม่ลบคำพิพากษาว่ากระทำผิด หากฝ่าฝืนเงื่อนไขหรือทำผิดใหม่ ศาลอาจนำโทษที่รอไว้มาบังคับ การกระทำผิดซ้ำอาจเป็นเหตุเพิ่มโทษเมื่อเข้าเงื่อนไขเรื่องคำพิพากษาเดิม ระยะเวลา และชนิดความผิด จึงต้องแยกการลงโทษครั้งก่อนออกจากการกล่าวหาที่ยังไม่ถึงที่สุด