ประมวลจริยธรรมข้าราชการพลเรือน

การจัดการผลประโยชน์ทับซ้อนใช้มาตรการตามระดับ เช่น เปิดเผยข้อเท็จจริง ถอนตัวจากการพิจารณา เปลี่ยนผู้ตรวจ จำกัดการเข้าถึงข้อมูล หรือยุติประโยชน์ที่ขัดกัน ผู้มีส่วนได้เสียไม่ควรตัดสินเองเพียงคนเดียวว่าตนยังเป็นกลาง เพราะปัญหาครอบคลุมทั้งอคติจริงและความน่าเชื่อถือที่บุคคลภายนอกเห็น ของขวัญ การเลี้ยงรับรอง ส่วนลด การเดินทาง หรือโอกาสพิเศษต้องพิจารณาผู้ให้ เวลา มูลค่า วัตถุประสงค์ และความเชื่อมโยงกับหน้าที่ ไม่ใช้การแบ่งเป็นหลายครั้งหรือให้ผ่านบุคคลอื่นเพื่อหลีกเลี่ยงหลักเกณฑ์ และต้องปฏิบัติตามกฎหมายกับนโยบายหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ประโยชน์ส่วนรวมมิใช่ถ้อยคำที่ใช้แทนหลักฐานหรือทำให้ละเลยสิทธิของคนส่วนน้อย การตัดสินต้องอธิบายว่าประโยชน์คืออะไร ใครได้รับหรือเสียผล ทางเลือกใดถูกพิจารณา และเหตุใดวิธีที่เลือกจึงได้สัดส่วน หากต้องจำกัดสิทธิ ต้องมีฐานอำนาจ ความจำเป็น และวิธีลดผลกระทบ การกล่าวว่าโครงการดีต่อส่วนรวมจึงไม่พอเมื่อข้อมูลต้นทุน ผลกระทบ และผู้ได้รับประโยชน์ไม่ชัด ข้าราชการที่มีจิตสาธารณะยังต้องรับฟัง ตรวจข้อเท็จจริง และรักษากระบวนการที่เป็นธรรม ไม่ใช่ใช้อำนาจเร่งผลตามความเชื่อของตนโดยข้ามการพิจารณา

หลักมุ่งผลสัมฤทธิ์ ประสิทธิภาพ และคุณภาพของงานกำหนดให้ทำงานรวดเร็วทันต่อเวลาและสถานการณ์ คำนึงถึงประโยชน์กับความคุ้มค่าของทรัพยากรรัฐ รักษามาตรฐาน พัฒนาตน ใช้เทคโนโลยีเหมาะสม ทำงานเป็นทีม ให้บริการด้วยความเต็มใจ และเปิดเผยข้อมูลข่าวสารที่ถูกต้อง ผลสัมฤทธิ์จึงไม่เท่ากับจำนวนเอกสารหรือกิจกรรม แต่เป็นผลที่ภารกิจต้องสร้าง ประสิทธิภาพดูทรัพยากรที่ใช้ และคุณภาพดูความถูกต้อง ความเหมาะสมกับผู้รับ และความยั่งยืน การเร่งปิดเรื่องด้วยข้อมูลไม่ครบหรือทำตามขั้นโดยไม่แก้ปัญหาย่อมไม่ตอบหลักนี้

หลักประโยชน์ส่วนรวมกับผลสัมฤทธิ์ต้องใช้คู่กัน หากมุ่งผลอย่างเดียวอาจยอมลัดขั้น เอื้อกลุ่มที่ทำให้ตัวเลขดี หรือผลักต้นทุนให้ผู้อื่น หากระวังความขัดกันจนไม่กล้าตัดสิน งานสาธารณะก็หยุดชะงัก ทางที่เหมาะคือเปิดเผยประโยชน์ที่เกี่ยวข้อง กำหนดเกณฑ์ก่อนเห็นผู้ได้รับผล แยกผู้มีส่วนได้เสียจากการตัดสิน ใช้ข้อมูลเทียบทางเลือก และติดตามผลจริง สมมติงบจำกัด หน่วยงานควรจัดลำดับบริการจากความจำเป็น ผลกระทบ และความเสมอภาค มิใช่ให้ผู้มีความสัมพันธ์หรือผู้ร้องเสียงดังได้ก่อน แล้ววัดทั้งผลต่อประชาชน เวลา คุณภาพ และทรัพยากรที่ใช้