กรอบกฎหมายที่กำหนดให้ราชการไทยทำงานอย่างมีเป้าหมาย มีประสิทธิภาพ และรับผิดชอบต่อประชาชน
→ส่วนนี้วางพื้นฐานให้เข้าใจว่ากฎหมายนี้บังคับใช้กับใคร ใครดูแล และอะไรคือนิยามสำคัญที่ต้องรู้ก่อนอ่านเนื้อหาต่อ
พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่วันที่ 9 ตุลาคม 2546 โดยมี นายกรัฐมนตรีเป็นผู้รักษาการ ตามพระราชกฤษฎีกา วัตถุประสงค์คือกำหนดหลักเกณฑ์ให้ส่วนราชการบริหารงานอย่างมีประสิทธิภาพ โปร่งใส และตอบสนองประชาชนเป็นศูนย์กลาง
→ส่วนนี้คือหัวใจของทั้งฉบับ — 7 เป้าหมายนี้เป็นเกณฑ์วัดว่าราชการบริหารได้ 'ดี' หรือไม่ และยังเป็นโครงสร้างของหมวดที่เหลือทั้งหมด
เป้าหมาย 7 ประการเหล่านี้ไม่ใช่รายการสุ่ม แต่มีลำดับความสัมพันธ์ที่ชัดเจน: เริ่มจากผลลัพธ์ที่ต้องการ (ประชาชนอยู่ดี) → กระบวนการทำงาน (มีผลสัมฤทธิ์ มีประสิทธิภาพ ไม่มีขั้นตอนเกิน ปรับตัวทัน) → การให้บริการ (อำนวยความสะดวก) → การตรวจสอบตัวเอง (ประเมินผลสม่ำเสมอ) เป็นวงจรครบถ้วน
เป้าหมายการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี 7 ประการ
→ส่วนนี้อธิบายความหมายและแนวทางปฏิบัติของเป้าหมายข้อแรก — ราชการต้องทำอะไรบ้างเพื่อให้ 'ประชาชนเป็นศูนย์กลาง' จริงๆ
การบริหารราชการเพื่อประโยชน์สุขของประชาชน หมายถึงการปฏิบัติราชการที่มุ่งให้ประชาชนมีความผาสุก สังคมสงบปลอดภัย และประเทศได้ประโยชน์สูงสุด โดยถือว่า ประชาชนเป็นศูนย์กลาง ที่จะได้รับบริการจากรัฐ ไม่ใช่ผู้ที่ต้องมาง้อราชการ
แนวทางปฏิบัติที่ส่วนราชการต้องดำเนินการ
เนื้อหาสรุปนี้จัดทำขึ้นเพื่อการศึกษาส่วนบุคคล ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ หรือนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาต