พระราชกำหนดมาตรการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยี พ.ศ. 2566

→ส่วนนี้อธิบายว่าทำไมถึงต้องออกเป็น 'พระราชกำหนด' ไม่ใช่พระราชบัญญัติ และมีผลบังคับใช้เมื่อไหร่

พระราชกำหนดฉบับนี้ตราขึ้นโดยอาศัยอำนาจตามรัฐธรรมนูญในส่วนที่เปิดช่องให้ฝ่ายบริหารออกกฎหมายได้เองในกรณีฉุกเฉินที่มีความจำเป็นรีบด่วน เหตุผลคืออาชญากรรมทางเทคโนโลยีแพร่ระบาดหนัก ผู้หลอกลวงโอนเงินผ่านบัญชีคนอื่นเป็นทอดๆ อย่างรวดเร็วเพื่อปกปิดร่องรอย ส่งผลกระทบต่อประชาชนในวงกว้างและเป็นอันตรายต่อระบบเศรษฐกิจ จึงไม่อาจรอกระบวนการออกพระราชบัญญัติตามปกติได้ ผู้รับสนองพระบรมราชโองการคือ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี

→ส่วนนี้ชี้ให้เห็นว่า 'ใคร' และ 'อะไร' อยู่ในขอบเขตของกฎหมายนี้ — นิยามเหล่านี้กำหนดว่าใครมีหน้าที่และความรับผิดชอบตลอดทั้งฉบับ

อาชญากรรมทางเทคโนโลยี ครอบคลุมการกระทำสองลักษณะ: ลักษณะแรกคือกระทำหรือ *พยายาม* กระทำความผิดตามกฎหมายว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ เพื่อฉ้อโกง กรรโชก หรือรีดเอาทรัพย์ ลักษณะที่สองคือกระทำความผิดฐานฉ้อโกง กรรโชก หรือรีดเอาทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา โดยใช้ระบบคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องมือ — จุดต่างคือคำว่า 'พยายามกระทำ' ปรากฏเฉพาะในลักษณะแรกเท่านั้น

ผู้รักษาการตามพระราชกำหนดนี้มีสองฝ่ายร่วมกัน ได้แก่ นายกรัฐมนตรี และ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม สะท้อนว่าการปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยีต้องอาศัยทั้งอำนาจบริหารสูงสุดและความเชี่ยวชาญด้านดิจิทัลพร้อมกัน