กฎหมายรับรองสิทธิประชาชนติดต่อราชการทางดิจิทัล และห้ามหน่วยงานรัฐปฏิเสธช่องทางนี้
→ส่วนนี้บอกว่ากฎหมายนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร และมีผลบังคับเมื่อใด โดยเฉพาะตัวเลขวันที่มีความสำคัญ
กฎหมายนี้ออกมาเพื่อแก้ปัญหาที่กฎหมายเดิมส่วนใหญ่ไม่เอื้อให้ใช้ช่องทางอิเล็กทรอนิกส์ในการขออนุญาตหรือรับบริการจากรัฐ ทำให้ประชาชนมีภาระในการติดต่อราชการสูงเกินสมควร กฎหมายนี้จึงมาเปลี่ยนให้การยื่นทางอิเล็กทรอนิกส์มีผลทางกฎหมายเทียบเท่ากระดาษทุกประการ
กฎหมายนี้มีผลบังคับใช้หลังประกาศในราชกิจจานุเบกษา 90 วัน เป็นหลัก อย่างไรก็ตาม มีบางมาตราที่ต้องเตรียมการล่วงหน้า จึงมีผลตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศทันที ได้แก่ มาตราที่ว่าด้วยการทำสำเนาโดยหน่วยงาน การเปิดเผยข้อมูลการอนุญาต ราชกิจจานุเบกษาอิเล็กทรอนิกส์ และกลไกติดตามเร่งรัด
นายกรัฐมนตรี เป็นผู้รักษาการตามกฎหมายนี้ และมีอำนาจออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้
→ส่วนนี้แยกให้เห็นชัดว่าหน่วยงานไหนต้องปฏิบัติตามกฎหมายนี้ และหน่วยงานไหนได้รับยกเว้น
กฎหมายนี้ใช้บังคับกับ หน่วยงานของรัฐทุกหน่วย เป็นหลัก แต่มีข้อยกเว้นสำคัญ 4 กลุ่มที่ไม่อยู่ภายใต้กฎหมายนี้โดยอัตโนมัติ
หน่วยงานที่ได้รับยกเว้น (ไม่ต้องปฏิบัติตามกฎหมายนี้โดยอัตโนมัติ)
หากต้องการขยายกฎหมายนี้ไปครอบคลุมหน่วยงานที่ยกเว้นข้างต้น ต้องตราเป็น พระราชกฤษฎีกา และอาจกำหนดให้ใช้ทั้งองค์กรหรือเฉพาะบางหน่วยงาน/งานบางประเภทก็ได้
→ส่วนนี้อธิบายว่าทำไมนิยามทั้งสองคำนี้จึงสำคัญ เพราะครอบคลุมการติดต่อราชการแทบทุกรูปแบบ
กฎหมายนี้ตั้งใจให้นิยามทั้งสองคำกว้างมากเป็นพิเศษ เพื่อให้การติดต่อราชการ ไม่ว่าจะเป็นการขอ การรับ หรือการโต้แย้งคำสั่ง สามารถทำทางอิเล็กทรอนิกส์ได้ทั้งหมด — ไม่ใช่แค่การขอใบอนุญาตทั่วไปเท่านั้น
เนื้อหาสรุปนี้จัดทำขึ้นเพื่อการศึกษาส่วนบุคคล ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ หรือนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาต