บทนำ — ขอบเขตและเจตนารมณ์ของกฎหมาย
กฎหมายกำหนดทั้งโครงสร้างองค์กรศาลปกครองและกระบวนการควบคุมความชอบด้วยกฎหมายของการใช้อำนาจทางปกครอง. ระบบประกอบด้วยศาลปกครองชั้นต้นและศาลปกครองสูงสุด โดยต้องพิจารณาศาลที่มีเขตอำนาจตามประเภทคดีและพื้นที่. มาตรา 9 ครอบคลุมข้อพิพาทจากการกระทำโดยไม่ชอบ การละเลยหรือล่าช้า การละเมิดหรือความรับผิดอย่างอื่น และสัญญาทางปกครองตามเงื่อนไขกฎหมาย. ต้องแยกเรื่องที่กฎหมายบัญญัติไม่ให้อยู่ในอำนาจศาลปกครอง รวมถึงการดำเนินการบางประเภทขององค์กรตามกระบวนการยุติธรรม. สถานะของคู่กรณีต้องวินิจฉัยจากนิยามและลักษณะการใช้อำนาจ มิใช่ดูเพียงชื่อหน่วยงานหรือรูปแบบองค์กร
ผู้มีสิทธิฟ้องคดี
ผู้ฟ้องต้องเดือดร้อนหรือเสียหายหรืออาจเดือดร้อนเสียหายโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้ และคำขอต้องเป็นสิ่งที่ศาลมีอำนาจกำหนด. เมื่อกฎหมายกำหนดขั้นตอนอุทธรณ์หรือร้องทุกข์ ผู้ฟ้องต้องดำเนินการให้ครบก่อน เว้นแต่เข้าเงื่อนไขยกเว้นตามกฎหมาย. จุดเริ่มนับและระยะเวลาต่างกันตามฐานคดี การรู้เหตุแห่งการฟ้อง ประโยชน์สาธารณะ และบทเฉพาะที่เกี่ยวข้อง. คำฟ้องต้องระบุคู่กรณี การกระทำที่โต้แย้ง ข้อเท็จจริง เหตุแห่งความไม่ชอบ และคำขอที่สัมพันธ์กับอำนาจศาล. กระบวนพิจารณาใช้ระบบไต่สวน ศาลมีบทบาทแสวงหาข้อเท็จจริง แต่คู่กรณียังต้องเสนอข้ออ้างและพยานหลักฐานโดยสุจริต
เนื้อหาสรุปนี้จัดทำขึ้นเพื่อการศึกษาส่วนบุคคล ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ หรือนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาต