กฎหมายควบคุมการจัดตั้ง บริหาร และกำกับดูแลสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในไทยตั้งแต่ต้นจนสิ้นสภาพ
→ส่วนนี้อธิบายว่ากฎหมายฉบับนี้เกิดขึ้นเพื่ออะไร และใครมีหน้าที่กำกับดูแลในระดับไหน
กฎหมายฉบับนี้ตราขึ้นเพื่อแทนกฎหมายเดิมจาก พ.ศ. 2522 โดยมีเป้าหมายหลักสองด้านที่ต้องสมดุลกัน คือให้สถาบันมีเสรีภาพทางวิชาการและความคล่องตัวในการบริหาร ขณะเดียวกันก็ต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐเพื่อประกันคุณภาพและคุ้มครองนักศึกษา มีผลบังคับใช้วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา คือ 11 กุมภาพันธ์ 2546 และมีการแก้ไขครั้งสำคัญในปี 2550
โครงสร้างการกำกับดูแลแบ่งชัดเป็นสองชั้น ชั้นแรกคือรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการซึ่งดูแลในระดับนโยบายและมีอำนาจออกหรือเพิกถอนใบอนุญาต ชั้นที่สองคือคณะกรรมการการอุดมศึกษา (กกอ.) ซึ่งดูแลด้านมาตรฐานและคุณภาพการศึกษา โดยมีเลขาธิการ กกอ. รับผิดชอบงานประจำวัน การแยกบทบาทนี้สะท้อนการถ่วงดุลระหว่างฝ่ายการเมืองกับฝ่ายวิชาชีพ
→ส่วนนี้ให้รู้จักคำนิยามหลักที่ใช้ตลอดทั้งกฎหมาย เพราะถ้าสับสนตัวละคร จะตามเนื้อหาหลังไม่ทัน
→ส่วนนี้เปรียบเทียบให้เห็นว่า มหาวิทยาลัย สถาบัน และวิทยาลัย ต่างกันในแง่ขอบเขตและเงื่อนไขอย่างไร ซึ่งเป็นจุดสำคัญที่นักเรียนต้องเข้าใจอย่างชัดเจน
สามประเภทนี้ไม่ได้ต่างกันแค่ชื่อ แต่มีขอบเขตหลักสูตรและเงื่อนไขการจัดตั้งที่เข้มงวดขึ้นตามลำดับจากวิทยาลัยไปถึงมหาวิทยาลัย สถาบันที่จะยกฐานะขึ้นต้องผ่านการประเมินและได้รับการรับรองจาก กกอ. ใหม่ทั้งหมด
เนื้อหาสรุปนี้จัดทำขึ้นเพื่อการศึกษาส่วนบุคคล ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ หรือนำไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาต