ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2580)

เป้าหมายของด้านการแข่งขันมองประเทศเป็นประเทศพัฒนาแล้วที่เศรษฐกิจเติบโตอย่างมีเสถียรภาพและยั่งยืน พร้อมมีขีดแข่งขันสูงขึ้น ตัวชี้วัดจึงครอบคลุมรายได้ประชาชาติ การขยายตัวของผลิตภัณฑ์มวลรวม ผลิตภาพการผลิต และอันดับความสามารถในการแข่งขัน ไม่ควรอ่านค่าหนึ่งแทนทั้งหมด รายได้เพิ่มจากราคาสินค้าชั่วคราวอาจไม่สะท้อนผลิตภาพ ส่วนผลิตภาพเพิ่มแต่ผลประโยชน์กระจุกตัวอาจไม่ช่วยเป้าหมายประเทศด้านความเป็นธรรม การลงทุนหรือมาตรการส่งเสริมต้องพิจารณาความเชื่อมโยงตลอดห่วงโซ่ ตั้งแต่วัตถุดิบ ความรู้ การผลิต มาตรฐาน โลจิสติกส์ ตลาด และการพัฒนาคน ตลอดจนผลต่อชุมชนกับทรัพยากร เพื่อให้ความสามารถแข่งขันเป็นฐานเติบโตที่ทนต่อความผันผวน ไม่ใช่ความได้เปรียบที่ได้จากการใช้แรงงานหรือธรรมชาติราคาถูก

เนื้อหาด้านการแข่งขันรวมประเด็นใหญ่ห้ากลุ่ม การเกษตรสร้างมูลค่าเน้นอัตลักษณ์ ความปลอดภัย ชีวภาพ การแปรรูป และเกษตรอัจฉริยะ อุตสาหกรรมและบริการแห่งอนาคตครอบคลุมฐานชีวภาพ การแพทย์ ดิจิทัล ข้อมูล ปัญญาประดิษฐ์ ขนส่ง โลจิสติกส์ และอุตสาหกรรมความมั่นคง การท่องเที่ยวสร้างความหลากหลายผ่านวัฒนธรรม ธุรกิจ สุขภาพ การท่องเที่ยวทางน้ำ และการเชื่อมภูมิภาค โครงสร้างพื้นฐานทำหน้าที่เชื่อมไทยกับโลกทั้งคมนาคม เขตเศรษฐกิจ เมือง เทคโนโลยีสมัยใหม่ และเสถียรภาพเศรษฐกิจมหภาค ส่วนผู้ประกอบการยุคใหม่ต้องเข้าถึงความรู้ เงินทุน ตลาด ข้อมูล และบริการรัฐ ห้ากลุ่มนี้ไม่ใช่โครงการห้ากอง แต่เป็นระบบที่ต้องเชื่อมกันตามปัญหาและโอกาสจริงของกิจการกับพื้นที่

การสร้างมูลค่าเกิดเมื่อทรัพยากรหรือความรู้เดิมถูกแปลงเป็นสิ่งที่ตลาดเห็นคุณค่าและสังคมรักษาประโยชน์ได้ เช่น ผลผลิตเกษตรที่พัฒนามาตรฐาน ความปลอดภัย การแปรรูป เรื่องราวของพื้นที่ และข้อมูลย้อนกลับจากตลาด ย่อมต่างจากการเพิ่มปริมาณโดยไม่รู้ความต้องการ อุตสาหกรรมอนาคตต้องมีงานวิจัย บุคลากร มาตรฐาน โครงสร้างพื้นฐานดิจิทัล และกลไกนำเทคโนโลยีเข้าสู่กิจการจริง การท่องเที่ยวต้องรักษาคุณภาพแหล่งท่องเที่ยว ความสามารถรองรับ และรายได้ของชุมชน มิใช่นับจำนวนผู้มาเยือนอย่างเดียว หลักเดียวกันใช้กับเมืองและเขตเศรษฐกิจ การลงทุนกายภาพจะสร้างประโยชน์ก็ต่อเมื่อเชื่อมผู้คน ธุรกิจ บริการ และระบบขนส่งได้จริง พร้อมลดต้นทุนเวลาและความไม่แน่นอนตลอดเส้นทางเศรษฐกิจ

ผู้ประกอบการเป็นจุดที่ความรู้ เงินทุน เทคโนโลยี และตลาดมารวมกัน การสร้างผู้ประกอบการอัจฉริยะจึงต้องพัฒนาความคิด การบริหาร การใช้ข้อมูล การทดลอง และความสามารถปรับรูปแบบธุรกิจ ไม่ใช่เพียงจดทะเบียนกิจการ การเข้าถึงการเงินต้องสัมพันธ์กับความเสี่ยง กระแสเงินสด และแผนลงทุน การเข้าถึงตลาดต้องรู้มาตรฐาน ช่องทาง คู่แข่ง และพฤติกรรมผู้บริโภค ส่วนบริการรัฐต้องสะดวก โปร่งใส และไม่สร้างภาระเกินจำเป็น เมื่อเชื่อมกับยุทธศาสตร์ด้านคน ความเสมอภาค สิ่งแวดล้อม และภาครัฐ การแข่งขันจึงมิใช่การให้ธุรกิจรายหนึ่งชนะโดยผลักต้นทุนให้สังคม แต่เป็นการเพิ่มความสามารถของระบบผลิตให้สร้างรายได้ งาน คุณภาพชีวิต และโอกาสที่กระจายกว้าง พร้อมรักษาฐานการเติบโตในระยะยาว