ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการบริหารระบบการเตือนภัยพิบัติแห่งชาติ พ.ศ. 2552 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

กรรมการโดยตำแหน่งมาจากหน่วยความมั่นคง ต่างประเทศ เกษตร คมนาคม ทรัพยากรธรรมชาติ วิทยาศาสตร์ สาธารณสุข การปกครอง ท้องถิ่น ประชาสัมพันธ์ อุตุนิยมวิทยา น้ำ ธรณี ทะเล ป่าไม้ โทรคมนาคม และภูมิสารสนเทศ รวมถึงผู้ทรงคุณวุฒิ องค์ประกอบจำนวนมากมิได้มีไว้เพียงให้แต่ละหน่วยส่งผู้แทน แต่เพื่อรวมข้อมูลและอำนาจซึ่งกระจายอยู่ในหลายกฎหมาย ประธานต้องทำให้ที่ประชุมตัดสินใจบนภาพสถานการณ์เดียวกัน ส่วนกรรมการแต่ละหน่วยต้องนำมติกลับไปเชื่อมกับแผน งบประมาณ บุคลากร และระบบของตน

ฉบับแก้ไขกำหนดให้อธิบดีกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยเป็นกรรมการและเลขานุการ ทำให้หน่วยงานซึ่งรับผิดชอบจัดการสาธารณภัยระดับประเทศเป็นแกนประสานของคณะกรรมการ ผู้ทรงคุณวุฒิมีวาระสี่ปีและเมื่อครบวาระยังปฏิบัติหน้าที่ต่อจนกว่าจะแต่งตั้งคนใหม่ หลักนี้ป้องกันช่องว่างขององค์ประกอบคณะกรรมการ แต่ไม่ทำให้การแต่งตั้งใหม่ถูกละเลย เพราะผู้มีอำนาจยังต้องดำเนินการตามเวลาและเลือกบุคคลซึ่งเติมความรู้ที่กรรมการโดยตำแหน่งอาจไม่มี เช่น การสื่อสารความเสี่ยง เทคโนโลยีเตือนภัย หรือพฤติกรรมชุมชน

การประชุมต้องมีกรรมการไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม หากประธานไม่อยู่หรือปฏิบัติหน้าที่ไม่ได้ รองประธานที่เข้าประชุมคนหนึ่งทำหน้าที่แทน และหากทั้งประธานกับรองประธานไม่อยู่ กรรมการที่มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งเป็นประธาน การวินิจฉัยใช้เสียงข้างมาก กรรมการคนหนึ่งมีหนึ่งเสียง และเมื่อคะแนนเท่ากัน ประธานในที่ประชุมมีเสียงเพิ่มเป็นเสียงชี้ขาด กติกานี้สร้างความต่อเนื่องในการตัดสิน แต่เรื่องสำคัญควรมีข้อมูลจากหน่วยเกี่ยวข้องครบ มิใช่อาศัยองค์ประชุมขั้นต่ำเป็นเป้าหมาย

กภช. เป็นคณะกรรมการเชิงนโยบายและบูรณาการ ไม่ใช่ศูนย์บัญชาการเหตุฉุกเฉินซึ่งลงมือปฏิบัติทุกเรื่องเอง ในภาวะปกติ กภช. วางแนวทาง แผน และกรอบความร่วมมือเพื่อให้หน่วยปฏิบัติพร้อม เมื่อมีภัย กลไกปฏิบัติการตามกฎหมายและแผนป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยเป็นผู้เฝ้าระวัง ประเมิน แจ้งเตือน และตอบโต้ตามระดับเหตุ ความแตกต่างนี้สำคัญต่อสายสั่งการ การประชุม กภช. ไม่ควรแทนขั้นตอนเตือนเร่งด่วน แต่ต้องสร้างกติกาล่วงหน้าให้ผู้ปฏิบัติรู้ว่าใช้ข้อมูลใด ใครตัดสิน และส่งคำเตือนผ่านช่องทางใด การซ้อมร่วมและการรายงานผลหลังเหตุเป็นสะพานเชื่อมระหว่างบทบาทกำหนดนโยบายกับความพร้อมของกลไกปฏิบัติในพื้นที่