แผนการป้องกันและบรรเทาสาธารณภัยแห่งชาติ พ.ศ. 2564-2570

ผลประเมินต้องถูกนำไปจัดลำดับความสำคัญของแผนงาน โครงการ และทรัพยากร ตั้งแต่ระดับชาติถึงระดับพื้นที่ มาตรการเชิงโครงสร้าง เช่น สิ่งก่อสร้างป้องกันภัย ต้องพิจารณาควบคู่มาตรการที่ไม่ใช่โครงสร้าง เช่น การใช้ประโยชน์ที่ดิน กฎเกณฑ์ มาตรฐาน การสร้างความรู้ และการเตรียมพร้อมของชุมชน แผนยังเชื่อมการลดความเสี่ยงกับแนวทางที่อาศัยธรรมชาติเป็นพื้นฐานและการปรับตัวโดยอาศัยระบบนิเวศ เพราะระบบธรรมชาติที่ได้รับการป้องกัน ฟื้นฟู หรือจัดการอย่างเหมาะสมสามารถลดแรงกระทบ พร้อมสร้างประโยชน์ต่อคุณภาพชีวิตและความหลากหลายทางชีวภาพ การเลือกมาตรการจึงต้องดูผลระยะยาวและไม่ผลักความเสี่ยงไปยังพื้นที่หรือกลุ่มอื่น

ระบบสารสนเทศทำให้การประเมินและการปฏิบัติใช้ข้อเท็จจริงชุดเดียวกัน แผนให้ความสำคัญกับแพลตฟอร์มสารสนเทศของประเทศ การเชื่อมโยงข้อมูลจากหน่วยงานต่าง ๆ และมาตรฐานชุดข้อมูล เพื่อให้ข้อมูลทางสังคม เศรษฐกิจ พื้นที่ ภัย และทรัพยากรนำมาใช้ร่วมกันได้ ข้อมูลที่ดีต้องเข้าถึง วิเคราะห์ และเผยแพร่ได้ตามความเหมาะสม ไม่ใช่เพียงสะสมไว้ในฐาน การวิเคราะห์ช่วยทั้งการป้องกัน การเตรียมพร้อม การตัดสินใจระหว่างเหตุ และการฟื้นฟู ขณะที่การสื่อสารความเสี่ยงต้องแปลงข้อมูลเชิงเทคนิคให้ประชาชนเข้าใจภัยของตน รู้ช่องทางเตือนภัย และเลือกการปฏิบัติที่เหมาะกับสถานการณ์

องค์ความรู้ นวัตกรรม และการลงทุนเป็นเครื่องมือเพิ่มศักยภาพของระบบ แผนสนับสนุนการวิจัย การจัดการความรู้ บทเรียน ภูมิปัญญาท้องถิ่น เทคโนโลยี และนวัตกรรมที่นำไปใช้ได้จริง การลงทุนด้านการลดความเสี่ยงไม่จำกัดอยู่ที่งบฉุกเฉิน แต่ต้องผสานในแผนพัฒนา โครงการโครงสร้างพื้นฐาน การดำเนินธุรกิจ และการจัดบริการสาธารณะ การมีแผนบริหารความต่อเนื่องช่วยให้หน่วยงานรัฐและภาคธุรกิจรักษาภารกิจจำเป็นเมื่อเกิดเหตุ แนวคิดนี้เปลี่ยนการป้องกันภัยจากต้นทุนเฉพาะกิจเป็นการลงทุนที่ลดความเสียหาย ปกป้องการพัฒนา และทำให้บริการสำคัญกลับมาได้เร็ว

ความเสี่ยงข้ามเขตการปกครองและพรมแดน จึงต้องอาศัยหุ้นส่วนทั้งภายในและระหว่างประเทศ ภายในประเทศ ทุกภาคส่วนต้องเข้ามาตั้งแต่การระบุปัญหา วางแผน ลงทุน ปฏิบัติ และติดตามผล เพื่อให้มาตรการสอดคล้องกับกลุ่มคนจริง ระหว่างประเทศ แผนมุ่งสร้างหุ้นส่วนเชิงยุทธศาสตร์ พัฒนาระบบประสานความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรมที่มีเอกภาพ ยกระดับมาตรฐานการปฏิบัติงาน และส่งเสริมบทบาทนำของประเทศไทย ความร่วมมือนี้ครอบคลุมการแลกเปลี่ยนความรู้ มาตรฐาน บุคลากร ทรัพยากร และการประสานความช่วยเหลือ โดยยังต้องเคารพหลักมนุษยธรรม ความต้องการของผู้ประสบภัย และระบบบัญชาการของประเทศผู้รับความช่วยเหลือ